Een korte maar gebeurtenisvolle lesdag

Vandaag was een korte maar gebeurtenisvolle lesdag. 's Morgens had ik natuurlijk mijn eerste trein gemist zoals de laatste tijd een beetje een gewoonte begint te worden. Al wachtend vroeg ik me af of de treinconducteur het misschien express deed en elke keer dat hij me zag zo vlug mogelijk wegreed. Bijna onmiddelijk daarna besefte ik hoe idioot mijn gedachte was. ' Die man doet ook alleen maar zijn werk, de trein moet nu eenmaal op een welbepaald tijdstip vertrekken ', trad ik in discussie met mezelf. Daar zat ik dan, ik en het overgebleven irritatiegevoel dat je krijgt als je je trein voor je ogen ziet wegrijden wetende dat je volgende trein pas over een half uur is.

Plotseling hoor ik mijn naam uitgesproken in een vragende intonatie. Ik draai me om en het is Bi. Bi is een vriendin die ik denk ik al van het kleuterklasje ken en een tijdje ( ongeveer 6 à 7 jaar) niet meer gezien had en zoals het soms gaat in het leven als je geluk hebt ben ik haar vorig jaar tegengekomen op de ( nu beruchte ) trein naar Brussel. Terugdenkend aan de gemiste trein besef ik weer eens dat alles in het leven voor een reden gebeurt en dat er ook iets is als geluk bij ongeluk. In de trein geraken we allemaal ( er waren ook nog 2 van haar vrienden bij die op dezelfde school als ons hadden gezeten, het SGW in Wetteren ) in een redelijk nostalgische stemming nadat we een filmpje dat plaatsvond in onze oude school gezien hadden. Het is raar te beseffen dat aan dezelfde banken waar ik zat en herinneringen maakte nu iemand anders zit die eigen herinneringen maakt en de mijne lijkt uit te wissen. Om een zeer vreemde reden herinner ik me altijd nostalgische dagen.

Thuisgekomen na een eigenlijk korte maar zeer lang lijkende lesdag, check ik als deel van mijn bijna dagelijkse routine de nieuwssite www.hln.be. Na een tijdje de nieuwsartikels te doorlopen, valt mijn oog op een artikel dat me raakt als een stomp in de maag. Het artikel was onheilspellend getiteld 'Stagiair ontslagen na gebruik naam mohamed'. Samenvattend gezegd stond er eigenlijk in dat een stagiair van Arabische afkomst was ontslaan omdat hij eerlijk was over zijn eigen naam. Het feit dat van hem verwacht werd om te liegen over wie hij is vond ik onvoorstelbaar en het feit dat hij ontslagen werd omdat hij eerlijk was vond ik nog onvoorstelbaarder. Als excuus werd dan gezegd dat de bedrijfsleider in kwestie deze beslissing had genomen uit vrees voor mogelijke verliezen. In mijn mening heeft deze man gewoon geen vertrouwen in zijn eigen capaciteiten en zeer weinig vertrouwen in de mens. Dit artikel samen met het nieuws over de actie van DeWinter haalde op dat moment mijn vertrouwen in de mens helemaal naar beneden. Gelukkig voelde ik dan mijn gsm trillen. Een bericht van Marenthe, een van mijn beste vriendinnen, die er mij aan herinnerde dat DeWinter en de bedrijfsleider uitzonderingen zijn op de regel dat de meeste mensen redelijk en tolerant zijn.